شاھادەت كەلىمىسىنىڭ پەزىلىتى ھەققىدە

 

ئەبۇ ھۆرەيرە رەزىيەللاھۇ ئەنھۇ مۇنداق دەيدۇ: بىر كۈنى، بىز ئەبۇ بەكرى ۋە ئۆمەر رەزىيەللاھۇ ئەنھۇما قاتارلىق بىر قانچە كىشى بىلەن پەيغەمبەر سەللاللاھۇ ئەلەيھى ۋەسەللەمنىڭ ئەتىراپىدا ئولتۇراتتۇق، پەيغەمبەر سەللاللاھۇ ئەلەيھى ۋەسەللەم ئارىمىزدىن قوپۇپ كېتىپ، خېلى ئۇزۇنغىچە قايتىپ كەلمىدى. بىز پەيغەمبەر ئەلەيھىسالامنىڭ بۇلاپ كېتىلىشىدىن ئەنسىرەپ ئالاقزادە بولدۇق- دە، ئورنىمىزدىن تۇردۇق. مەن پەيغەمبەر ئەلەيھىسالامنى بىرىنچى بولۇپ ئىزدەپ چىقتىم. ئەنسارىلاردىن بەنى نەججار قەبىلىسىنىڭ بېغىغا كېلىپ، باغنىڭ ئەتىراپىنى ئايلىنىپ كىرىدىغان ئىشىك تاپالمىدىم، توساتتىن باغنىڭ سىرتىدىكى بىر قۇدۇقتىن باغنىڭ ئىچىگە ئېقىپ كىرىدىغان بىر ئېرىقنى كۆرۈپ قالدىم- دە، تۈلكىدەك تۈگۈلۈپ باغنىڭ ئىچىگە كىرىپ، پەيغەمبەر ئەلەيھىسالامنىڭ يېنىغا باردىم.

پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالام:

 ئەبۇ ھۇرەيرەمۇسەن، نېمە ئىش بولدى؟- دەپ سورىدى. مەن:

 ئى رەسۇلۇللاھ! سەن بىزنىڭ ئارىمىزدىن كېتىپ قېلىپ قايتىپ كەلمىدىڭ. شۇڭا سېنىڭ بۇلاپ كېتىلشىڭدىن ئەنسىرەپ كەتتۇق. مەن بەكمۇ ئالاقزادە بولۇپ، بۇ يەرگە ھەممىدىن بۇرۇن يېتىپ كەلدىم ۋە تۈلكىدەك تۈگۈلۈپ باغقا كىردىم. ئەنە، قالغان كىشىلەرمۇ كەينىمدىن كېلىۋاتىدۇ،- دېدىم. پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالام ماڭا ئىككى كەشىنى بېرىپ:

 ئى ئەبۇ ھۇرەيرە! سەن بۇ ئىككى كەشنى ئېلىپ بېرىپ، ( بۇ باغنىڭ ئەتراپىدا ) اللەتىن باشقا ھېچ بىر ئىلاھنىڭ يوقلىقىنى چىن قەلبىدىن ئىقرار ۋە ئېتىراپ قىلغان ھالەتتە ئۇچرىغان ھەر بىر كىشىگە جەننەت بىلەن بېشارەت بەرگىن!- دېدى.

 ماڭا تۇنجى بولۇپ ئۆمەر رەزىيەللاھۇ ئەنھۇ ئۇچراپ:

 ئەبۇ ھۇرەيرەمۇسەن؟ بۇ ئىككى پاي كەشنى نېمە دەپ كۆتۈرىۋالدىڭ؟ - دەپ سورىدى. مەن:

بۇلار پەيغەمبەر ئەلەيھىسالامنىڭ كەشى، پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالام مېنى اللەتىن باشقا ھېچ بىر ئىلاھنىڭ يوقلۇقىنى چىن قەلبىدىن ئىقرار ۋە ئېتراپ قىلغان ھالەتتە يولۇققان ھەر بىر كىشىگە جەننەت بىلەن بېشارەت بېرىشكە بۇيرۇپ، بۇ ئىككى پاي كەشىنى ئىشپات سۈپىتىدە بەردى، - دېدىم.

 ئۆمەر مېنىڭ كۆسۈمگە بىر مۇشت سالغان ئىدى، ئوڭدامغا چۈشتۈم. ئاندىن: ئى ئەبۇ ھۇرەيرە، ئارقاڭغا قايت! – دېدى. مەن پەيغەمبەر ئەلەيھىسالامنىڭ يېنىغا قايتىپ كەلدىم، شۇ چاغدا تۇرقىمدىن ھازىرلا يىغلاپ تاشلايدىغاندەك كۆرىنەتتىم، ئۆمەرمۇ ئارقامدىنلا ئەگىشىپ كېلىۋاتاتتى. پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالام ماڭا قاراپ:

 ئەي ئەبۇ ھۇرەيرە! ساڭا نېمە بولدى؟ - دەپ سورىدى. مەن:

 مەن ئۆمەرگە يولۇقۇپ، ئۇنىڭغا سەن ماڭا تاپىلىغان ئىشلارنى دېگەنىدىم، ئۆمەر مېنىڭ كۆكسۈمگە بىر مۇشت سالدى، مەن ئوڭدامغا چۈشتۈم. ئاندىن: « ئى ئەبۇ ھۇرەيرە، ئارقاڭغا قايت ! » دېدى، دېدىم. پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالام ئۆمەرگە:

 ئى ئۆمەر! نېمە ئۈچۈن ئۇنداق قىلدىڭ؟ - دەپ سورىغانىدى، ھەزىرتى ئۆمەر:

 ئى رەسۇلۇللاھ! ئاتا- ئانام ساڭا پىدا بولسۇنكى، سەن ئىككى كەشىڭنى ئىسپات سۈپىتىدە ئەبۇ ھۇرەيرەگە بېرىپ، ئۇنى اللەتىن باشقا ھېچ بىر ئىلاھنىڭ يوقلۇقىنى چىن قەلبىدىن ئىقرار ۋە ئېتراپ قىلغان ھالەتتە يولۇققان ھەر بىر كىشىگە جەننەت بىلەن بېشارەت بېرىش ئۈچۈن ئەۋەتتىڭمۇ؟ - دەپ سورىدى. پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالام، ھەئە شۇنداق، دېدى. ئۆمەر:

 ئى رەسۇلۇللاھ! ئۇنداق قىلمىغىن. مەن كىشىلەرنىڭ بۇ سۆزگە ئېسىلىۋېلىپ، ئەمەل- ئىبادەتتىن سۇسلىشىپ كېتىشىدىن ئەنسىرەيمەن، كىشىلەرنى ئەمەل- ئىبادەت قىلغىلى قويغان بولساڭ، - دېدى. شۇنىڭ بىلەن، پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالام:

 ئۇنداقتا، ئۇلارنى ئەمەل قىلغىلى قوي! – دېدى. ( مۇسلىم )